Są osoby, które twierdzą, że to błędna decyzja, bo – że zacytuję już prawie szlagier – „prezydentowi się nie odmawia”. Są też i tacy, którzy podziwiają dziennikarkę za niezależność… Sama Dorota Warakomska motywowała swoją decyzję tak: „Dziennikarz szuka prawdy i powinien być bezstronny. Rzecznik jest zobowiązany do prezentowania punktu widzenia swojego mocodawcy.”

Osobiście decyzję Warakomskiej uważam za słuszną – jeśli czuje wewnętrzne powołanie dziennikarskie, to na pewno nie powinna z niego rezygnować. Ponadto okazała się na tyle niezależna, że potrafi odmówić najwyższej osobie w państwie, co akurat w przypadku dziennikarstwa jest ogromnie cenną cechą.

Ale nie oprę się pokusie, by przytoczyć i słowa Andrzeja Skworza (redaktora naczelnego miesięcznika „Press”), który kilka dni wcześniej skrytykował sytuację, gdy „dziennikarze przechodzą na ciemną stronę mocy” i zostają PR-owcami. Oczywiście chodzi mi o tę „ciemną stronę mocy”. Przecież PR ma w swej istocie przede wszystkim przekazywanie prawdziwych informacji, rzetelnych, sprawdzonych… Public relations, to budowanie dobrych relacji, a przecież nie można zbudować dobrych relacji na nieprawdzie, czy mocniej – kłamstwie.

Zastanawiam się więc – czy to nie jest kolejna sytuacja, w której wyraźnie widać kiepski bardzo wizerunek samego public relations? Czy rzeczywiście dziennikarze tak źle postrzegają osoby z drugiej strony? I co na to wszystko Ci wszyscy dziennikarze, którzy zostali PR-owcami (sama zaczynałam jako dziennikarka)?

Zapraszam do podzielenia się refleksjami – może nie tyle o słuszności samej decyzji Doroty Warakomskiej, ale właśnie o szerszym aspekcie, na który taka decyzja wskazuje. Co myślicie o tym Wy, czytelnicy tego bloga, PR-owcy…?

Niedawno Wirtualna Polska poinformowała o ogromnym CV i liście motywacyjnym, jakie Łukasz Jakóbiak zawiesił przed warszawską siedzibą EMI Music Poland – w taki nietypowy sposób aplikując do tej firmy.

Oczywiście nie jest to pierwszy przypadek, gdy czytamy o kreatywnym pomyśle na poszukiwanie pracy – słyszeliśmy już o CV na bilboardach we Wrocławiu, czy CV przygotowywanych w formie bloga.  Łukasz Jakóbiak więc poszedł za ciosem i pokazał, zawieszając ogromne dokumenty przed siedzibą tej firmy, że bardzo zależy mu na pracy akurat tutaj.

Łukaszowi zależy na stanowisku związanym z promocją i też jak widać – ma on wrodzony zmysł PR-owca.  Zmysł, którego ewidentnie zabrakło przedstawicielom EMI Music Poland…

Tak oto mieli oni podaną niemal na tacy możliwość wykreowania swojej firmy, jako bardzo atrakcyjnego pracodawcy. Firmy, do której młodzi, kreatywni ludzie chętnie startują i mają poczucie, że warto o posadę w niej się starać… w końcu życiorys Łukasza Jakóbiaka jest dość bogaty.

Tymczasem ze strony firmy cisza. Głucha cisza, odbijająca się w mediach echem. A nawet w przytoczonym tekście WP podkreśla, że „Jak na razie firma nie odezwała się do nietypowego kandydata.” A przecież można było tak ładnie wykorzystać to medialnie – wysłać informację do dziennikarzy, zaprosić Łukasza na rozmowę, zaprosić fotoreporterów – w końcu jest co fotografować, o czym świadczy galeria przygotowana przez WP.

Można też było z przyjęcia kandydata do PRacy zrobić spektakularny event. A jeśli nawet nie ma miejsca na nowe osoby w dziale PR – zaproponować staż. A gdyby się okazało, że jednak nie jest to osoba, którą firma chciałaby widzieć w zespole, to można choćby ciekawie i równie oryginalnie podziękować mu  za pośrednictwem mediów za tę kreatywną aplikację.

No cóż, można było, ale… Nic takiego się nie stało, a przynajmniej w mediach o tym cicho. WP pisze, że za to dwie inne firmy zgłosiły się do kandydata z ogromnego CV. I na jego miejscu przemyślałabym raczej ich propozycje.

Niemniej postaram się sprawę śledzić. Być może EMI Music Poland jeszcze jakoś zareaguje… Chętnie też poznam Wasze opinie na temat kreatywnych pomysłów na znajdowanie PRacy – zapraszam do dyskusji.

Podążając za myślą przewodnią tego cyklu, czyli zjawiskiem micromanagementu spróbujmy wyszczególnić podstawowe zachowania micro managera. Do najbardziej powszechnych i charakterystycznych możemy zaliczyć:

- wydawanie przesadnie szczegółowych instrukcji jak wykonywać polecone zadanie,
- brak spojrzenia z szerszej perspektywy,
- drobiazgowość odnosząca się do detali, które w żaden sposób nie wypływając na jakość pracy,
- głośne krytykowanie i eliminowanie inicjatywy w podejmowaniu niezależnych i przedsiębiorczych decyzji,
- tworzenie nowych metod raportowania i kontrolowania systemu pracy, które w efekcie dostarczają szereg niepotrzebnych danych,
- potrzeba kontrolowania i bycia nieodłączną częścią każdego projektu,
- jedyne, nieomylne poglądy i pomysły są źródłem inicjatywy micro managera,
- opór przed delegowaniem uprawnień.

Niestety, wymienione wyżej zachowania, są rozpoznawane bezbłędnie przez pracowników, a nie przez samego managera. W jego świadomości, praktykuje on zasady dobrze pojętego zarządzania.
…i bądź tu mądry handlowcu, dbaj o swojego klienta, komunikuj się z nim, ucz się słuchać, myśl o konkurencji kiedy na każdym kroku musisz toczyć walkę o przetrwanie wewnątrz organizacji.

Co złego niesie ze sobą micromanagement?
Bardzo często micromanagement paraliżuje obie strony barykady. Pracownik boryka się z ciągłym poczuciem bezsilności, ?nie ma znaczenia co zrobię i jak to zrobię, zawsze biedzie nie tak…?. Irytacja i zanik wiary we własne możliwości, bierze gorę nad rozsądkiem. Micro manager będzie za wszelka cenę podejmował działania kontrolne na każdym, nawet najmniejszym kroku. Podeśle Ci konkretne wskazówki: kto, co, gdzie, kiedy i jak! Pamiętajmy, odpowiedzialność jest bardzo ważnym elementem wpływającym na proces rozwoju naszych zdolności . Nie powinna być eliminowana…

Jednym zdaniem: bardzo pozytywny odbiór mediów, duża ilość treściwych i pozytywnych informacji prasowych oraz profesjonalna i ciężka praca.

Więcej tutaj:

http://www.goldenline.pl/spotkanie/festiwal-teatrow-tanca-europy-zawirowania-2009

Postanowiłam zacząć od podstaw, czyli od jego środowiska pracy, a w nim manipulacje i perswazje jakim zostaje poddany, czyli codzienny ?prawdziwy, kontakt z rzeczywistością.?

W przeciągu ostatnich kilku lat spotykamy się coraz częściej z pojęciem micromanagement. Czym ono jest, jak się objawia, jak wpływa na organizacje i jego jednostki ?

….Czy zdarzyło Ci się kiedyś poczuć ciepły oddech na karku? I niestety, nie była to blond piękność z działu sprzedaży, tylko Twój szef, znów podgląda przez ramię, jak wykonujesz swoje zadania?! Jeżeli tak to myślę, ze zainteresuje Cię to opracowanie. Jeżeli nie, to z całą pewnością zachcesz zobaczyć z czym/kim muszą borykać się inni ?szczęściarze?.

Powstało wiele definicji precyzujących to pojęcie, najczęściej i najprościej, micro management rozumiany jest jako styl zarządzania, poprzez nadmierne i zbyt skrupulatne kontrolowanie personelu.  Określane jest często jako ?atomic- management? lub ?miss- management?.  Bardzo podoba mi się użyte w tym przypadku pojęcie: ?styl zarządzania? w moim przekonaniu, jest to najzwyczajniej brak stylu. Przejdźmy zatem do sedna sprawy, Ladies and Gentelmen ….w dzisiejszym przedstawieniu udział biorą:

Mikrus - czytaj micro manager, wytwór nieudacznego systemu nauczania i ciągłego dostarczania rzeszy kadry zarządczej, przerost ambicji, czyli przerost formy nad treścią, na pozór ?właściwa osoba na właściwym stanowisku?.
Zombi – czyli kreacja machiny marnego szkolenia, male koło w trybiku wielkiej organizacji, zagubiony, bezradny, niejednokrotnie przerażony perspektywą kreatywnego myślenia.
Sceneria - korporacja, office, jedno z pięter ?szklanych domów?, czyli tak zwana bajka  gdzie każdy sen może się ziścić.

Ciąg dalszy bajki nastąpi…

   Właśnie budowanie relacji i utrzymanie dobrych zasad, to jeden z małych kluczyków do osiągnięcia sukcesu w roli handlowca. Nie ważne co się sprzedaje, ile ma się dostępnych narzędzi (choć chwilami niedocenianych) i jak wygląda rynek odbiorców – Klienta zdecydowanie łatwiej utrzymać przy sobie, niż próbować go pozyskać. Pomijam tutaj kwestie monopolu – produkt lub usługę, które nie mają konkurencyjnych to każdy sprzedać umie – no, prawie każdy:) Moje zasady:

1. To Klient generuje mój zysk.
Teoretycznie bardzo oczywiste stwierdzenie. Niestety wielu sprzedawców zapomina o tym i zamiast pracować dla swojej firmy, zaczyna pracować dla swojego klienta. Pozornie jest wszystko w porządku – częsty kontakt, zaangażowanie, obroty, ale brak zysku. Klient już nie musi prosić o rabat, albo dostaje go (niepotrzebnie) w coraz większej wartości. Pieniądze, które handlowiec powinien zarabiać oddaje w prezencje kupującemu. Chcesz być dobrym handlowcem? – weryfikuj potrzeby każdego Klienta – dużej części z nich wysoka lub umiarkowana cena nie przeszkadza w dokonywaniu dużych zakupów – są sfokusowani na inne wartości dodane, które oferuje Twoja firma.

2. Po drugiej stronie zawsze jest człowiek.
Ten człowiek ma swoją osobowość, charakter i nastroje. Pamiętaj o tym codziennie. Nigdy nie wiesz przed rozmową, jakie podejście ma Twój rozmówca. Jeśli chcesz wykorzystać takie momenty, to tylko dobry humor i tylko w celu budowania lepszego kontaktu. Każda inna próba wygenerowania zysku na emocjach Klienta wcześniej czy później się na Tobie odbije – sam nie chciałbyś być traktowany jak idiota, prawda?

3. Idealny Klient – dzwoniący, odzywający się sam.
Dla mnie to najlepsi klienci – sami się do mnie odzywają, więc to już kilkanaście procent mojej satysfakcji. Klient daje mi możliwość rozbudowywania relacji z nim – nie ważne w jakie sprawie (w moim przypadku) dzwoni. Przeważnie nie dzwoni wtedy do konkurencji, a do mnie – jestem dla niego numerem jeden. Chce lub potrzebuje pomocy ode mnie, więc stawiam kolejną cegiełkę we wspólnym biznesie – nic tak nie łączy Klienta i sprzedającego, jak obustronne zadowolenie z dokonanej transakcji. Przy okazji polecam lekturę techniki sprzedaży WIN-WIN.

4. Moje wartości dodane.
Pracuję w firmie, którą uważam za lidera w wielu dziedzinach swojej branży. Zdaję sobie sprawę z wartości dodanych, które Klient dostaje ode mnie i mojej firmy – każdemu zainteresowanemu przedstawiam te wyróżniki. Dając kompletną i rzetelną ofertę, korzystam z narzędzi ułatwiających mi pracę. Jestem partnerem w biznesie. Utrzymuję wysoki standard obsługi, nie pozwalam sobie „wejść na głowę”, ale i sam nie wykorzystuję silnej pozycji (szczególnie w przypadku najmniejszych, rozpoczynających działalność Klientów). Swoją pracą tworzę wizerunek swój i swojej firmy. A wizerunek, to przecież część relacji. Dobrej relacji.

5. Lubię swoją konkurencję.
Dzięki niej mam przecież pracę. Bez konkurencji nie byłoby potrzeby tworzenia stanowisk handlowców – towar lub usługi sprzedawałyby się same, a ja przecież kocham handlować. Zasadą jest, że o konkurencji nie mówi się wcale, albo tylko dobrze. Zastanów się – lubisz ludzi, którzy o innych mówią źle? Często tacy mają łątki „judaszów”, etc… – obgadują innych za plecami. Czy nie myślałeś, że Klient może podobnie pomyśleć sobie o Tobie, gdy oczerniasz konkurencję? Nie zostałeś zatrudniony do Spinu – tego bardzo nie lubimy. W ramach żartu parafrazując pewną reklamę: 100zł – kanister benzyny, 1zł – zapałki, widok płonącej konkurencji – bezcenny:)

6. Jestem swoim Klientem.
Nigdy nie próbowałem myśleć za Klienta i nie będę polecał takiego zachowania, ale próba wczucia się w rolę Klienta i określenie jego wymagań jest bardzo cennym doświadczeniem. Rzeczy dla mnie oczywiste wcale nie muszą być takie jasne dla mojego odbiorcy. Klient nie musi wiedzieć jak działa mój system sprzedaży i dlaczego te procedury, których się trzymam są takie sztywne. Kiedyś wydawało mi się, że jestem usystematyzowany – dopóki nie zostałem audytorem ISO. Punkt widzenia jest zależny od punktu siedzenia – jako dobry handlowiec staraj się widzieć z różnych perspektyw. Jeśli jest taka potrzeba, to poświęcam pół dnia na edukowanie moich partnerów biznesowych – raz poświęcony czas zwykle bardzo szybko procentuje.

7. Uczę się słuchać.
Całe dzieciństwo, wszystkie szkoły, dorosłe życie oraz teraźniejszość uczyło i uczy mnie mówić. Poprawna polszczyzna i duży zasób słownictwa jest oczywiście mile widziany w zawodzie sprzedawcy, ale to nie wszystko. A przecież handlować, to również słuchać (a może przede wszystkim?). Tego niestety niewielu z nas się uczy. Uważne słuchanie ze zrozumieniem oraz rozpoznawanie potrzeb i oczekiwań Klienta jest diamentem dla każdego sprzedawcy. Ja słucham, uczę się tego codziennie, powtarzam swoim językiem do Klientów ich prośby – weryfikuję poprawność zrozumienia wypowiedzi. Wiem czego chcą moi Klienci. Z każdym dniem rozumiem ich coraz lepiej.

8. Komunikuję się.
Dbam o systematyczny kontakt z Klientami. Nie ma lepszego sposobu na Klienta, jak dopieszczenie go pytaniem o zeszłotygodniową chorobę córki (o ile to tylko było przeziębienie, a nie wizyta w szpitalu), albo pochwalenie rozbudowy sklepu (nowe zdjęcia na stronie internetowej). „Połechtany” Klient, mający świadomość tego, że handlowiec się nim interesuje stara się odwdzięczyć. Idealnie, jeśli zakupami w mojej firmie. Przy okazji pamiętam, że każdy ma swoje granice – to co dla jednego jest oczywistością, dla drugiego może być wejściem w strefę prywatności.

   To tylko część czynników budujących Public Relations handlowca. Wiele kwestii związanych z samym sprzedawaniem oraz zamknięciem sprzedaży w ogóle nie poruszyłem, ale tematyka jest bardzo obszerna i postaram się to zrobić przy kolejnych wpisach. A Ty jakie masz metody i co byś dodał(-a)?