W chwili publikacji tego wpisu amazon ma promocję i książka „Political Advertising Manual” autorstwa Kambiz Mostofizadeh (nie odważę się odmieniać nazwiska) jest za darmo.

Myślę, że kilku „biedniejszym” się przyda.

Może przy okazji przestaną mylić marketing polityczny z public relations.

Kilka dni później wróciło w internecie. Polska jest numerem jeden w niepłaceniu abonamentu radiowo-telewizyjnego. Łoł! Pierwsza część komunikatu to naśmiewanie się z „Polaczków”, druga to nawoływanie do akcji PRZYŁĄCZ SIĘ. Może nie jestem targetem, ale starałem się przeanalizować w miarę dokładnie to co zobaczyłem. Niestety pojawiły się tylko złe skojarzenia: że Polacy, to cwaniaki, że znowu powtarza się stereotyp Polaka-złodzieja, że jesteśmy chytrzy, bo gdzie indziej to jest drożej, a wszyscy płacą. Nawet trochę przykro mi się zrobiło, że kampania wmawia ludziom takie rzeczy. No i jak tutaj utożsamić się z drugą częścią komunikatu i przyłączyć do akcji?

Co TVP daje w zamian? Więcej reklam? Mniej kultury? Co z tego, że w DE płaci się 4 razy więcej, gdy tam są zupełnie inne zarobki i koszty życia?… (to jeden z kilku – wg mnie – absurdów w tej akcji)

Zrobiłem małą ankietę wśród rodziny i znajomych, która pokazała, że nie jestem odosobniony w negatywnych odczuciach. Szczerze, to mam nadzieję, że dalej będą sobie strzelać tak po stopach. Też tak uważacie?

Polska jest numerem 1 – oficjalny fanpage kampanii (całe 326 likersów w chwili pisania tego postu – wynik powala)

Jestem dumny, że Polacy są najlepsi w niepłaceniu abonamentu RTV – fanpage hejtersów (218 likersów w chwili pisania tego postu – kibicuję!)

Teasery u Mediafuna (w treści wpisu wszystkie filmiki z związane z tematem)

kampania na Facebooku to kompletny niewypał – podsumowanie wg ITtechblog

Info na stronach TVP

Aż zacytuję tu Dziennik.pl: „Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów wziął na celownik najbardziej nachalnych reklamodawców. Jesienią podejmie decyzję jak ich ukarać.” Wyróżnienie pochodzi ode mnie – celowo podkreślam tu słowo „reklamodawcy”, bo to właśnie najbardziej mnie w tym newsie dziwi.

Abstrahując już od tego, że reklamy typu „uciekające, bez możliwości zamknięcia” praktycznie już nie funkcjonują – cchiałabym spytać czemu urząd chce karać reklamodawców, a nie właścicieli serwisów/portali, które dają możliwości prezentowania takich reklam, lub agencje, które takie kreacje przygotowują?

Akurat reklamodawca, czyli firma informująca o swoich usługach w sieci najczęściej najmniej jest winna. To przecież od oferty i możliwości, jakie w ogóle daje portal zależy głównie jaka forma reklamowa na nim się pojawi, że odeślę choćby tylko do propozycji Onetu czy WP. Jeśli więc portal nie daje możliwości zamieszczenia na nim pop-up’u taka kreacja nigdy się na nim nie pojawi! Mało tego – często to właśnie przedstawiciele handlowi konkretnych serwisów „doradzają” i ukierunkowują zakup powierzchni i kreacji reklamowych. I niekoniecznie mówię tu o wielkich gigantach i potentatach świadomych internetowego savoir vivre, ale przede wszystkim o wchodzących dopiero do sieci mniejszych przedsiębiorstwach.

Obawiam się więc po prostu, że podejście do sprawy pod tytułem „będziemy karać niesubordynowanych reklamodawców” tylko tych reklamodawców od internetu odwróci, albo co najmniej ich do niego zniechęci…

I znowu – zamiast leczyć przyczyny, będziemy uderzać w skutki. UOKiK zamiast zabronić oferowania wybranych form reklamowych, będzie karał firmy, korzystające z jak najbardziej legalnej oferty serwisu. Czy tylko mi się wydaje, że to trochę na odwrót?

Dodatkowo urząd zabiera się generalnie za coś co praktycznie w sieci już nie występuje, albo występuje bardzo marginalnie.  Jak to z resztą zaznacza w wywiadzie dla Rzeczpospolitej Jarosław Sobolewski: „Takie zjawisko występowało marginalnie, ale skończyło się jesienią zeszłego roku po rozmowach IAB z UOKiK. Obecnie nie jest istotne, ile osób kliknie w reklamę, ale ile skorzysta z oferty. Nikt nie będzie płacić za przypadkowe kliknięcia.” Polecam też  dzisiejszy tekst na ten temat w InternetStandard.

Mam nieodparte wrażenie, że znowu – życie swoją drogą, a regulacje prawne swoją drogą, dodatkowo zupełnie inną. Urzędy nie nadążają za szybkimi zmianami w zagadnieniach związanych z internetem, zabierają się za rzeczy za późno, a dodatkowo – działają na skutki, zamiast na przyczyny. W rezultacie czego będziemy mieć znów „przepisy – duchy”, które działać nie będą. Będą natomiast straszyć – głównie reklamodawców…